Με μια πρώτη ματιά φαίνεται ότι το έργο το έχουμε ξαναδεί. Αδυναμία να κλείσει η αξιολόγηση, διαπραγματεύσεις - θρίλερ και ο Αλέξης Τσίπρας να ζητά πολιτική συμφωνία. Το Χρηματιστήριο πέφτει, τα spreads ανεβαίνουν και η ψυχολογία βρίσκεται στο ναδίρ. Τα κρατικά ταμεία στερεύουν και η ανησυχία στις αγορές κορυφώνεται. Όλα δείχνουν τον Ιούλιο του 2015 όπου για πολλούς η χώρα έφτασε λίγο πριν την καταστροφή.
Και όμως η κατάσταση δεν είναι η ίδια. Αυτή τη στιγμή η κυβέρνηση, φαίνεται έτοιμη να κάνει όλες τις παραχωρήσεις και να εφαρμόσει όλα τα υφεσιακά μέτρα που ζητούν οι δανειστές. Άλλη μια σημαντική διαφορά είναι ότι σε αντίθεση με το προηγούμενο καλοκαίρι οι δανειστές δεν είναι απόλυτα ενωμένοι. Σίγουρα δεν είναι διασπασμένοι αλλά σε καμία περίπτωση δεν φαίνεται ότι υπάρχει αυτό το ενωμένο μέτωπο του Ιουλίου.
Το ΔΝΤ κάνει αυτό που γνωρίζει καλύτερα απ’ όλους και είναι ο «σκληρός» της υπόθεσης. Αυτός εξάλλου είναι και ο λόγος που η Γερμανία ήθελε και θέλει το Ταμείο στο πρόγραμμα διάσωσης της Ελλάδας. Ο Wolfgang Schaeuble έχει δηλώσει πάρα πολλές φορές πως το ΔΝΤ βρίσκεται στο πρόγραμμα επειδή η Ελλάδα δεν «μπορεί» να το τουμπάρει σε αντίθεση ενδεχομένως με τα κράτη της ΕΕ που μπορεί να κάνουν παραχωρήσεις.
Μόνο που το Ταμείο παίζει πολύ καλά το ρόλο του και γίνεται ενοχλητικό και στην Ελλάδα αλλά και στους Ευρωπαίους με την «εμμονή» του για ελάφρυνση (ακόμη και κούρεμα) του ελληνικού χρέους. Και η αλήθεια είναι ότι οι τεχνοκράτες του Ταμείου δεν υπολογίζουν τίποτε: Ούτε την ελληνική κυβέρνηση, ούτε του Ευρωπαϊκούς Θεσμούς, ούτε άλλα ζητήματα όπως η προσφυγική κρίση.
Χαρακτηριστική είναι η επιμονή του ΔΝΤ για αυτόματα προληπτικά μέτρα και κυρίως η -off the record- τοποθέτηση στελεχών του ότι δεν καταλαβαίνουν (!!!) γιατί είναι πρόβλημα ότι η νομοθέτηση μέτρων με αυτόματη ενεργοποίηση δεν προβλέπεται και δεν επιτρέπεται βάσει της ελληνικής νομοθεσίας.
Υπό αυτή την σκοπιά η πρόθεση του πρωθυπουργού να ζητήσει πολιτική απόφαση από τους Ευρωπαίους εταίρους μπορεί να μην είναι και κακή κίνηση, σε αντίθεση με τον Ιούλιο του 2015. Ειδικά αν αναλογιστεί κανείς πως η μικρή χρηματοδοτική συμμετοχή του ΔΝΤ στο νέο ελληνικό πρόγραμμα δεν συνάδει με τον ισχυρό παρεμβατικό του ρόλο.