Η επιλογή του Βόλφγκαγκ Σόιμπλε, προέδρου της γερμανικής Βουλής, να δημοσιεύσει στο ισχυρότερο οικονομικό ΜΜΕ της Ιταλίας (IlSole24Ore), άρθρο με το οποίο συνιστά στους αναγνώστες – δηλαδή στους ιταλούς πολιτικούς – να αφήσουν στις άκρη τις αυταπάτες για «αμοιβαιοποίηση του χρέους» στην Ευρωζώνη και ταυτόχρονα προειδοποιεί οτι η Ευρώπη κινδυνεύει από την «πανδημία χρέους» μετά την εκτόνωση της πανδημίας του Covid-19, έπεσε μάλλον σαν βόμβα τόσο στην ιταλική πολιτική σκηνή, όσο και στην περιοχή που βρίσκεται η έδρα της ΕΚΤ στην Φρανκφούρτη.
Ούτε λίγο ούτε πολύ, ο πρόεδρος της Bundestag, με το γνωστό του ύφος κάνει έκκληση – ή μάλλον προειδοποίηση – στον τέως πρόεδρο της ΕΚΤ και νυν πρωθυπουργό της Ιταλίας να επαναφέρει την χώρα του και την κυβέρνησή του ...στον ίσιο δρόμο.
Το ενδιαφέρον είναι οτι για άλλη μία φορά ο Σόιμπλε επαναφέρει ενα αγαπημένο του θέμα από την ιστορία των ΗΠΑ και την συγκρότησή τους σαν χώρα και ενιαία οικονομία, με την περιβόητη «στιγμή Hamilton». Ήτοι τη μέθοδο με την οποία η κεντρική ομοσπονδιακή κυβέρνηση απορρόφησε τότε το χρέος των πολιτειών παίρνοντας όμως το δικαίωμα να επιβάλλει την δημοσιονομική πολιτική με την οποία θα εξυγιανθούν οι οικονομίες τους. Και για να μη το κάνουμε ιδιαίτερα πολύπλοκο, ο κ. Σόιμπλε θυμίζει στους ιταλούς με ενα πιό κομψό τρόπο τι έγινε με την Ελλάδα και τα τρία μνημόνια.
Με την διαφορά οτι τώρα «προτείνει» αυτό να είναι μόνιμο και για όλες τις χώρες με αντάλλαγμα την αμοιβαιοποίηση του χρέους...
Πέραν της ιδιαιτερότητας της κατάστασης της Ιταλίας στην οποία απευθύνεται ο Σόιμπλε το πρόβλημα έτσι κι αλλιώς είναι σχεδόν οριζόντιο για την Νότια Ευρώπη, αλλά και την Ευρωζώνη σαν σύνολο.
Μέχρι στιγμής η «πανδημία του χρέους» δεν έχει ξεσπάσει γιατί η ΕΚΤ εξακολουθεί να τροφοδοτεί με μηδενικού κόστους ρευστότητα τις οικονομίες λόγω της πανδημίας, αγοράζοντας το χρέος τους.
Τι θα συμβεί όταν αυτή η πολιτική αρχίσει να αποσύρεται, τι θα γίνει τότε με τα ... ορφανά της ΕΚΤ; Πως θα αναχρηματοδοτήσουν οι χώρες της Ευρωζώνης το χρέος τους το οποίο έχει εκτιναχθεί σε πρωτοφανή και μή αντιμετωπίσιμα επίπεδα;
Και αυτό μπορεί να συμβεί όχι μόνο αν αντιμετωπιστεί η πανδημία, αλλά και εν όψη πληθωριστικών πιέσεων που ήδη έχουν αρχίσει να εμφανίζονται αν και οι κεντρικοί τραπεζίτες τις χαρακτηριζουν ως προσωρινές.
Ηδη οι αποδόσεις των γερμανικών ομολόγων έχουν αρχίσει να τείνουν από τα αρνητικά επίπεδα προς το μηδέν, πριν καν φτάσει ο Ιούνιος.
![](public://2021-05/image (5).png)
Και μάλιστα με μία ταχύτητα σχεδόν ανάλογη εκείνης του φθινοπώρου του 2019, συμπαρασύροντας προς τα πάνω τις αποδόσεις των άλλων ευρω-ομολόγων.
Αυτό θα επηρεάσει ασφαλώς και το κόστος δανεισμού με τον οποίο η Κομισιόν θα χρηματοδότηση το NGEU (Ταμείο Ανάκαμψης). Ηδη οι αποδόσεις στα δεκαετή ελληνικά και ιταλικά ομόλογα κινούνται πάνω από το 1,10%.
Τι θα κάνει η ΕΚΤ στις 10 Ιούνη μπροστά στην κατάσταση αυτή, έχοντας παράλληλα υπόψη τις «παραινέσεις/απειλές» Σόιμπλε;
Το διεθνές ΜΜΕ Politico έκανε κάτι πολύ χρήσιμο. Ζήτησε την γνώμη τριών πρώην επικεφαλής οικονομολόγων της ΕΚΤ όσον αφορά το μέλλον του PEPP, στο πλαίσιο των νέων πληθωριστικών πιέσεων. Με άλλα λόγια μία πρόβλεψη για το αν η ΕΚΤ θα αρχίσει να αλλάζει την πολιτική της (μέσω του PEPP) ή όχι.
Η απάντηση ήταν περίπου ομόφωνη: σε ενα περιβάλλον όπως το υπάρχον, το να πειράξει κανείς το κόστος του χρήματος θα ήταν ενα λάθος ανάλογο με εκείνο του Τρισέ (2011), αλλά με συνέπειες πολλαπλάσιες εις τον κύβο...
Επιπλέον μάλιστα ο ενας εξ αυτών ο Πέτερ Πράετ, επικεφαλής οικονομολόγος της ΕΚΤ από το 2011 μέχρι το 2019 και βασικός αρχιτέκτονας του PSPP (του κανονικού QE), που ξεκίνησε ο Ντράγκι, υποστήριξε οτι «εάν επιστρέψει ο πληθωρισμός σταθερά και όχι προσωρινά, η παγίδα για το χρέος της Ευρώπης είναι προ των θυρών...».
Ο κ. Σόιμπλε την αποκάλεσε «πανδημία χρέους» που «θα φέρει μεγάλη καταστροφή την Ευρωζώνη...».
Ίσως με το άρθρο του ο κ. Σόιμπλε σκεφτόταν οτι κάπως έτσι θα βοηθήσει πολιτικά τον Μάριο Ντράγκι να ελέγξει το «τέρας» των 2,6 τρισ. ευρώ του χρέους της Ιταλίας. Ισως... Στο μεταξύ όμως η κα Λαγκάρντ στις 10 Ιούνη πρέπει να δώσει απαντήσεις, που είτε έτσι, είτε αλλιώς, θα αλλάξουν τον οικονομικό και πολιτικό ορίζοντα της Ευρωζώνης, πριν καν αρχίσει να εκτονώνεται η πανδημία του Covid 19 και των ... μεταλλάξεών του.