Μπορεί οι κοινοί λογαριασμοί που τηρούν φορολογούμενοι στην Ελλάδα να απαλλάσσονται από τον φόρο κληρονομιάς σε περίπτωση θανάτου ενός συνδικαιούχου, ωστόσο αυτό δεν ισχύει και για τους κοινούς λογαριασμούς φορολογουμένων στην αλλοδαπή.
Όταν πρωτοκαθιερώθηκε το ειδικό καθεστώς των κοινών λογαριασμών το 1932, η εφαρμογή του αφορούσε μόνο σε συγκεκριμένες τράπεζες, κατά κύριο λόγο της ημεδαπής, όπως αυτές ορίζονταν με Διάταγμα που εκδιδόταν βάσει διάταξης του ως άνω νόμου.
Στα 87 χρόνια εφαρμογής του ως άνω νόμου διαμορφώθηκε πάγια πρακτική των ελληνικών τραπεζών να αναγνωρίζουν ότι όλοι οι κοινοί λογαριασμοί υπάγονται στο παραπάνω καθεστώς, χωρίς την ανάγκη θέσης οποιουδήποτε όρου.
Επίσης, ο νομοθετικός περιορισμός της εφαρμογής του Ν.5638/1932 σε συγκεκριμένες μόνο τράπεζες έπαυσε να ισχύει το 1992, με αποτέλεσμα η προβλεπόμενη φοροαπαλλαγή να ισχύει πλέον για όλους τους κοινούς λογαριασμούς της ημεδαπής αδιακρίτως.
Πιο απλά, σήμερα απαλλάσσονται από τον φόρο κληρονομιάς και περιέρχονται αυτομάτως στους επιζώντες συνδικαιούχους, σε περίπτωση θανάτου ενός συνδικαιούχου, οι χρηματικές καταθέσεις και τα αμοιβαία κεφάλαια που τηρούνται σε κοινούς λογαριασμούς και χαρτοφυλάκια της ημεδαπής.
Όμως, η απαλλαγή των κοινών λογαριασμών από τον φόρο κληρονομιάς δεν καταλαμβάνει αυτόματα και τους κοινούς λογαριασμούς που τηρούνται στην αλλοδαπή. Η δε διαφορετική μεταχείριση συνιστά σύμφωνα με νομικούς και ορκωτούς ελεγκτές αυθαίρετη διάκριση, αφού αποτρέπει τους Έλληνες υπηκόους από το να επενδύουν στην αλλοδαπή, επιβάλλοντας φόρο κληρονομιάς σε τέτοιες επενδύσεις. Και αυτό τη στιγμή που οι αντίστοιχες ημεδαπές επενδύσεις απαλλάσσονται πλήρως του φόρου κληρονομιάς.